يق : هذا مكافئ ماله اى مساوله . مكافئتان ( mok fa'at ne ) و ( mok fe'at ne ) ص . ع . به صيغه تثنيه : دو چيز متساوى . يق : شاتان مكافئتان : دو گوسپند در سال برابر هم و مثل هم . و كذلك شاتان مكافئتان . مكافيف ( mak fif ) ع . ج . مكفوف . مكاك ( mok k ) ص . ع . مكيده شده . مكاكة ( mok kat ) ا - ص . ع . مغز استخوان . و مكيده شده . مكاكة ( makk kat ) ا . ع . كنيزك . مكاكفت ( mak kaft ) ا . پ . رنج و آفت و آزار . مكاكى ( mak ki ) ع . ج . مكاء . و ج . مكوك . مكاكيك ( mak kik ) ع . ج . مكوك . مكال ( mak l ) م . ع . كال كيلا و مكالا و مكيلا . ر . كيل . مكال ( mok l ) ا . ع . پيه . يق : ما بها مكال اى شحم . مكالبة ( mok labat ) م . ع . با همديگر بدى و خصومت نمودن . و تنگى كردن . و خار خوردن شتر . مكالحة ( mok lahat ) م . ع . سختى كردن با هم . و عدول ناكردن ماه از منزل خود . مكالمات ( mok lem t ) ا . پ . مأخوذ از تازى - مكالمه‌ها و گفت و شنودها . مكالمة ( mok lamat ) م . ع . با همديگر جواب دادن و سخن گفتن . مكالمه ( mok lame ) ا . پ . ماخوذ از تازى - گفتگو و گفت و شنيد و جواب و سؤال و محاوره و مذاكره و گفتار و سرواد . مكامة ( mok mat ) ا . ع . منكوحه و زن نكاح كرده شده . مكامرة ( mok marat ) م . ع . نبرد كردن ببزرگى سر نره . مكامعة ( mok ma'at ) م . ع . هم‌خواب گرديدن با كسى در يك جامه و هم خوابگى كردن دو مرد با هم و اين در شرع ممنوع است . مكامن ( mak men ) ع . ج . مكمن . مكاميح ( mak mih ) ا . ع . شتران شب سير كننده جهة به آب آمدن بامدادان . مكاميح ( mak mih ) ع . ج . مكماح . مكان ( mak n ) ا . ع . جايگاه . ج : امكنة و اماكن و امكن . مكان ( mak n ) ا . پ . مأخوذ از تازى - جاى و جايگاه و مسكن و منزل و خانه . و مقام و منزلت و رتبه و جاه . و لا مكان : بىسرانجام و بىخانمان و بىجايگاه . و مكان خفى : جاى پنهان . و مكان رفيع : جاى بلند . و منزلت و جاه و سرافرازى . و مكان قريب : جاى نزديك و گور و قبر . مكان ( makk n ) ا . ع . مرد مكنده و آنكه از ناكسى و فرومايگى بمكد شير گوسپند را و ندوشد آن را . مكانات ( mak n t ) ا . پ . مأخوذ از تازى - مكانتها و جايگاهها و منزلتها . مكانة ( mak nat ) ا . ع . مكان و جاى و جايگاه . و نرمى و آهستگى . و مرتبه و وقار نزد پادشاه . مكانة ( mak nat ) م . ع . مكن مكانة ( از باب كرم ) : مرتبه يافت نزد امير و بر پاى ماند . مكانت ( mak nat ) ا . پ . مأخوذ از تازى - پايگاه و مرتبه و عزت و جاه و منزلت . مكاندار ( mak n - d r ) ا . پ . مأخوذ از تازى - خداوند مكان و جاى . و درويشى كه داراى مقام مخصوصى باشد . و پاسبان . مكانس ( mak nes ) ع . ج . مكنسته . و ج . مكنس . مكانفة ( mok nafat ) م . ع . همديگر را يارمندى و اعانت كردن . مكانى ( mak ni ) ص . پ . مأخوذ تازى - منسوب به مكان و جاى . مكاو ( mak v ) پ . كلمه نهى از كاويدن يعنى مكاب و كاوش مكن . مكاواة ( mok v t ) م . ع . همديگر را دشنام دادن . مكاوحة ( mak vahat ) م . ع . چيره گرديدن در كارزار . و با هم دشنام دادن و آشكارا و روباروى دشنام دادن . و با هم جنك كردن . مكاوسة ( mok vasat ) م . ع . بر زمين افكندن كسى را . مكاهاة ( mok h t ) م . ع . همديگر را فخر كردن و بر همديگر نازيدن . مكاهلة ( mok halat ) م . ع . كاهل الرجل مكاهلة : زن گرفت آن مرد . و كاهل زيد : پير شد زيد . مكاهنة ( mok hanat ) م . ع . با هم يارى دادن . و عطا كردن به يكديگر با ميل و بىپاداش . مكائد ( mak 'ed ) ع . ج . مكيدة . مكايدة ( mok yadat ) م . ع . بدسگاليدن . مكايسة ( mok yasat ) م . ع . با هم چيرگى نمودن در زيركى . و بزيركى با هم